Home   ประกาศ ซื้อ-ขาย   Product   Promotion   Webboard   Pay ment   Gallery   About us    Contact us 

..

สินค้ามาใหม่
สินค้าขายดี
สินค้าโปรโมชั่น

 หมวดเครื่องครัวสแตนเลส สั่งผลิต

 
Job order
Download

..




ลืมรหัสผ่าน
สมัครสมาชิก
 

..

กรอก Email เพื่อรับข่าวสาร
 

....

บทความน่ารู้

แนะนำร้านอาหารอร่อย

 
..
เปิดเว็บไซต์ 01/02/2010
ปรับปรุง 11/11/2017
สถิติผู้เข้าชม 2,668,534
Page Views 3,363,993
สินค้าทั้งหมด 1,065
 

ขนมจีนปากซอง ประเทศลาว

ผ่านไปเกือบ 1 เดือน ผมย้อนกลับมาปากเซอีกครั้ง เหมือนว่ายังติดค้างกันอยู่ มาครั้งนี้เลยมาทวงถามความทรงจำกันอีกครั้มาเพื่อหอบเอาความสุข เก็บเกี่ยวอารมณ์ดี  


                                       

มาหลายครั้งสังเกตได้อย่างหนึ่ง จากที่เคยคาดคะเนว่าขนาดเศรษฐกิจลาวไม่น่าจะใหญ่นัก  ผมกลับพบเห็นคนลาวขับรถโก้หรูกว่าเมืองไทย ชนิดที่ว่ามีแต่รถโฟร์วีลเศรษฐีวิ่งทั่วเมือง ครั้งหนึ่งเคยเห็นฟอร์ดแรพเตอร์  ถ้าเอามาขายในเมืองไทยสนนราคาน่าจะ 4 ล้านกว่าบาท เครื่องยนต์ 6.2 ลิตร เดาว่าน่าจะซดน้ำมัน 4-5 กิโลเมตรต่อลิตร คำนวณไปมาที่น้ำมัน 50 บาท/ลิตร ก็มาจบที่กิโลละ 10 บาท โอ้..........เศรษฐีชัดๆ  ไม่รวยไม่มีตังค์จ่ายค่าน้ำมัน ไม่ต้องเสนอหน้ามาขับโฉบบนถนนเมืองไทย แต่ที่ลาว ผมเห็นรถประเภทนี้ขับวนเวียนเป็นว่าเล่น

                                     

ใจจริงไม่อยากให้มีการรวมตลาดอาเซียนเลย ผมว่าเป็นเพียงแค่ลัทธิทุนนิยม ที่อยากจะขยายตลาดเท่านั้น ทุกประเทศช่วยกันขยายและเร่งการใช้ทรัพยากรเต็มที่ ที่ปากซองสัญลักษณ์ของทุนนิยมยังมาไม่ถึง แต่อีกไม่นาน ผมเชื่อว่าคงมีทุนต่างๆเข้ามาแพร่กระจายเต็มไปหมด จากประเทศที่คนอยู่อย่างสงบ คงต้องขวนขวายกันหนักขึ้น ปรุงแต่งมากขึ้น ทั้งภายนอกและภายใน. ผมอาจจะมองทุนนิยมคับแคบไปนิด ความคิดในกะลาผมก็ยังเชื่อว่า คนรวยกว่าก็ชนะอยู่ดี และชนะตลอดไปด้วยซ้ำ ยกตัวอย่างหน่อยนะ คนรวยมีทุน เอาแค่10 ล้านพอ ซื้อหุ้นกู้ เฉลี่ยผลตอบแทน 5 เปอร์เซนต์ ได้ 5 แสนต่อปี หักภาษี 15 เปอร์เซนต์ เหลือเงินเก็บเข้ากระเป๋า สี่แสนกว่า เท่ากะว่าคนรวยนอนหายใจเล่น ได้เงินสี่หมื่นกว่าบาทต่อเดือน เทียบกับคนจนทำงานหามรุ่งหามค่ำกว่าจะได้สี่หมื่น ต้องเสียเวลา เสียพลัง เสียต้นทุนชีวิตเยอะพอสมควร 

ผมไม่ได้ต่อต้าน เพราะผมก็ยังคิดไม่ออกว่าจะมีอะไรที่ดีกว่า ขอเพียงให้ระบบทุนอย่าทารุณกับทรัพยากรของปากซองมากนักเลยก็เท่านั้น

โลกเราก็เลยเจริญเติบโตมาแบบเหลื่อมล้ำผิดรูปผิดร่าง มีคนส่วนมากทำงานรับใช้คนส่วนน้อย ฝรั่งเอากระดาษมาแลกเปลี่ยนกับทรัพยากร และเราทุกคนต่างก็เชื่อว่ากระดาษแผ่นนั้นแลกได้ทุกอย่าง 

                                   

สหายเอี้ยง เพื่อนที่ไปทริปคราวนี้ด้วยกันใส่พระห้อยเต็มคอ 5-6 องค์เห็นจะได้  พอควักออกมาโชว์ คนลาวบอกอึกทึกนัก  แปลความว่าแม่งเวอร์มาก

อย่างหนึ่งที่ปากเซน่าอยู่คือ ลาวมีของปรุงแต่งในชีวิตน้อย  ไม่มีห้างสรรพสินค้าให้เสียตังค์ ไม่มีโรงหนังให้ฆ่าเวลา ไม่มีผับบาร์ให้ไปนั่งทรมาน  เดาด้วยสมองข้างเดียวว่า คนลาวเงินเหลือเอาไปซื้อรถหรูขั

                                        

 มาคราวนี้มีเวลาเหลือเฟือ ไปเที่ยวปากซอง เมืองเล็ก ๆ ห่างจากปากเซ 50 กิโลเมตร ถูกขนานนามว่า เป็นเมืองหลวงแห่งกาแฟของประเทศลาว ผมเองไม่นิยมทานกาแฟ เลยไม่ค่อยรู้สึกไรกับฉายานี้ แต่ที่ประทับใจก็คืออากาศที่เย็น ราวติดแอร์ สอบถามจากเจ้าของรีสอร์ทบอกว่าอุณหภูมิเฉลี่ยจะ 18 องศาตลอดทั้งปี ในฤดูหนาวบางครั้งวัดได้่ 2 องศา 


                                     


ชาวคณะแวะกินข้าวกลางวันที่ตลาดปากซอง มองหาอาหารที่เหมาะสมกับวัย เลยมาเจอร้านขนมจีน  ไม่ห่วงรสชาดอาหาร แต่ห่วงแม่ค้าหน้าใสมากกว่า ขนมจีนร้านนี้ธรรมดามากๆ ไม่อร่อยไปกว่าที่กรุงเทพเลย ผมชอบทุกอย่างที่ปากเซและปากซอง พลอยทำให้อาหารทุกมื้อมีความสุขผสมกันอยู่ 

                                       

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

* *

 

*

  ..
view